GO CHURCH. GA TOCH WEG.

Eerst De Deur. Dan Scientology. Nu Go Church. De verpakking verandert. De behoefte aan volgzame gelovigen kennelijk niet.

Er is weer een kerk in opspraak. Go Church. Klinkt lekker modern. Beetje Engels, beetje hip. Een naam die eerder doet denken aan een fitnessketen dan aan een religieuze beweging. Go Church! Nog even een sportlegging aantrekken en de Heilige Geest kan aan zijn warming-up beginnen.

Muziek. Dans. Enthousiaste gezichten. Iedereen is welkom. Je hoort erbij. Je bent bijzonder. Je bent geliefd.

Wat wil een mens nog meer?

Nou, misschien zijn eigen verstand behouden.

In de recente Pano-reportage vertellen voormalige leden van Go Church over manipulatie, sociale controle en financiële druk. De organisatie ontkent dat zij mensen onder druk zet. Maar de verhalen roepen een vraag op die aanzienlijk verder gaat dan deze ene kerk.

Waarom geven mensen hun eigen leven zo gemakkelijk uit handen zodra iemand beweert precies te weten hoe ze het moeten leiden?

EEN DEUR DIE VOORAL NAAR BINNEN OPENGAAT.

Neem De Deur. Ook zo’n schitterende naam. Een deur suggereert vrijheid. Je kunt erdoorheen. Je kunt er weer uit.

Althans, dat zou je denken.

Voormalige leden schetsten tegenover journalisten een heel ander beeld: bemoeienis met persoonlijke keuzes, sociale druk en een gemeenschap die volgens hen steeds meer invloed op hun leven kreeg.

En dan Scientology. Daar krijgt persoonlijke ontwikkeling wel een bijzonder commerciële dimensie. De route naar verlichting lijkt verdacht veel op een eindeloze trap met achter iedere volgende deur een nieuwe cursus. En, hoe verrassend, een nieuwe rekening.

Het fascinerende is niet eens dat zulke organisaties bestaan.

Het fascinerende is dat mensen ernaar blijven verlangen.

DE WAARHEID IS TE KOOP. MAAR ALLEEN BIJ ONS.

Want laten we eerlijk zijn: onzekerheid is een fantastisch verdienmodel.

Vertel iemand dat hij niet goed genoeg is. Dat zijn leven niet klopt. Dat zijn problemen ergens vandaan komen waar hij zelf niet bij kan. En presenteer vervolgens jouw organisatie als de plek waar eindelijk alle antwoorden liggen.

Gefeliciteerd. Je hebt een klant.

Maak er een warme gemeenschap van, voeg wat grote woorden over liefde, verlossing en bestemming toe, en voor je het weet heb je geen klant meer, maar een volgeling.

En een volgeling is natuurlijk veel interessanter.

Die stelt minder vragen.

Behalve misschien: hoeveel moet ik overmaken?

Het probleem begint niet wanneer iemand ergens in gelooft. Het begint wanneer iemand niet meer mag twijfelen.

Wanneer kritiek wordt uitgelegd als gebrek aan vertrouwen. Wanneer afstand nemen voelt als verraad. Wanneer de mening van een voorganger zwaarder gaat wegen dan je eigen waarneming.

Dan is het geen zoektocht naar jezelf meer.

Dan ben je jezelf onderweg ergens kwijtgeraakt.

EN WAAR BLIJF JIJ IN DIT HELE VERHAAL?

Dat is precies de vraag die mij interesseert.

Waarom zoekt iemand buiten zichzelf naar antwoorden op vragen die vooral over hemzelf gaan?

Waarom heb je iemand nodig die jou vertelt wie je bent, wat je moet voelen, wie je moet vertrouwen en hoe je moet leven?

Is het onzekerheid? De behoefte om ergens bij te horen? Angst om alleen te staan? Een vertrouwd patroon uit je opvoeding? Of een loyaliteit aan een familiesysteem waarin gehoorzamen belangrijker was dan zelf nadenken?

Dat zijn interessante vragen.

Veel interessanter dan de vraag welke voorganger vandaag de microfoon vasthoudt.

Tijdens mijn tweedaagse workshops bij Zegnooitnooit onderzoeken we juist die patronen.

Bij HERKOMST. kijken we naar waar je vandaan komt en wat je mogelijk onbewust hebt meegenomen.

Bij IK. onderzoeken we wie jij bent wanneer je even ophoudt je aan te passen aan de verwachtingen van anderen.

Bij WIJ. kijken we naar verbondenheid, afhankelijkheid en de soms bijzonder dunne scheidslijn tussen liefde en controle.

En bij GELD. komt vanzelf de vraag voorbij waarom mensen bereid zijn zoveel te betalen voor iets wat hun uiteindelijk misschien helemaal niet toebehoort.

Met systemisch werk en familieopstellingen kun je onderzoeken welke patronen zich in jouw leven herhalen. Je krijgt de gelegenheid om jezelf een spiegel voor te houden.

Niet omdat ik de waarheid bezit.

Juist omdat ik die niet voor jou ga invullen.

TWEE DAGEN. DAARNA BEN JE WEER VAN JEZELF.

Bij Zegnooitnooit hoef je nergens lid van te worden.

Je hoeft geen levensbeschouwing te onderschrijven. Geen voorganger te bewonderen. Geen tiende van je inkomen af te staan. Geen wekelijkse bijeenkomst bij te wonen. En je hoeft mij na afloop ook niet dankbaar te blijven aankijken alsof ik zojuist persoonlijk de Rode Zee voor je heb gespleten.

Je komt twee dagen.

Je onderzoekt wat je wilt onderzoeken. Je kijkt naar patronen, overtuigingen, relaties en naar jouw eigen aandeel daarin. Misschien ontdek je iets wezenlijks. Misschien kom je vooral met betere vragen naar huis.

Ook prima.

Daarna ga je gewoon weer weg.

Geen controle. Geen verplichte vervolgcursus. Geen spiritueel abonnement met automatische incasso.

Je hoeft zelfs niet terug te komen.

Sterker nog: als je na twee dagen beter in staat bent je eigen keuzes te maken, heb ik precies bereikt wat ik wilde.

En mocht je het tijdens de workshop fundamenteel met mij oneens zijn?

Fantastisch.

Dan hebben we tenminste iets om over te praten.

GELOOF VOORAL. MAAR BLIJF ZELF NADENKEN.

Iedereen mag geloven wat hij wil. In God, in het universum, in karma of desnoods in de voorspellende gaven van zijn goudvis.

Maar zodra iemand je vertelt dat jouw vrijheid afhankelijk is van zijn waarheid, zou ik toch eens kritisch naar de uitgang kijken.

De Deur. Scientology. Go Church.

Drie heel verschillende organisaties, met één belangrijke vraag die je er altijd bij mag stellen:

Word je hier werkelijk zelfstandiger? Of vooral afhankelijker?

Je hoeft geen nieuwe waarheid aan te schaffen om jezelf beter te leren kennen.

Misschien moet je gewoon eens ophouden die van een ander te lenen.

Zegnooitnooit. Twee dagen naar jezelf kijken. Zonder dat er daarna iemand achter je aan komt.