BEDRIJFSFEESTJE

Eén keer per jaar gebeurt er iets wonderlijks op kantoor.
Mensen praten met elkaar.
Niet via Teams. Niet met iemand in de cc.
Niet via een zorgvuldig geformuleerde mail waarin
‘zoals eerder aangegeven’ eigenlijk gewoon betekent:
luister nou eens een keer, lul.

Nee. Gewoon praten.
Het is namelijk bedrijfsfeest.

De receptioniste heeft een feesthoedje op. De directeur ook.
Alleen weet die laatste niet helemaal wat hij ermee moet.
Met dat hoedje niet, maar vooral niet met zichzelf.
Normaal zit er immers een directiekamer, een secretaresse
en een organogram tussen hem en de rest van de mensheid.
En nu staat-ie ineens met een glas chardonnay
naast Kevin van Logistiek.

‘En… bevalt het nog een beetje?’

Kevin werkt er inmiddels twaalf jaar.

We zijn hier één grote familie.

Dan de speech.
De directeur pakt de microfoon en vertelt dat
‘we het samen hebben gedaan’,
dat ‘mensen het verschil maken’
en dat hij ‘ongelooflijk trots is op waar we vandaag staan’.

Een tekst waar ChatGPT vermoedelijk zelf nog bij zou zetten:
‘Weet je zeker dat je dit wilt versturen?’

Er wordt geklapt.
Niet omdat iemand geraakt is, maar omdat iedereen heeft gezien
dat achter de directeur de bediening inmiddels
met de schalen bitterballen binnenkomt.

En daarna gebeurt precies wat er iedere maandagmorgen ook gebeurt.
Marketing gaat bij Marketing staan. Sales bij Sales.
Management bij Management.

Want Jolanda praat niet meer met Monique
sinds dat akkefietje van 2023.
De één heeft ooit de waarheid verteld
en wordt sindsdien ‘best wel direct’ gevonden.
De ander heeft zich met de ellebogen omhoog gewerkt
en noemt dat op LinkedIn persoonlijk leiderschap.

Pieter en Dorien zijn ondertussen verdwenen. Alweer.
Niemand weet precies waarheen,
hoewel de bezemkast op de tweede verdieping
opvallend vaak onderdeel blijkt
van hun informele HR-programma.

Maar hé: we zijn één team.

Eerst even de voedselbuit.

Gelukkig is er eten. Veel eten.
Want een bedrijfsfeest zonder eten
is gewoon een vergadering waar alcohol wordt geschonken.

Dus wordt er een ‘culinaire beleving’ gepresenteerd
die 48 uur eerder vermoedelijk al in koelcontainer 14B
stond te wachten tot iemand er een takje rozemarijn op legde.

Om 21.15 uur heeft de helft de voedselbuit binnen.
Om 21.32 uur staat diezelfde helft bij de garderobe.

‘Morgen weer vroeg hè.’

Natuurlijk. Het is vrijdag.

En maandag begint alles weer van voren af aan.
Dezelfde afdelingen. Dezelfde eilandjes.
Dezelfde conflicten. Dezelfde onderstroom.
Dezelfde Pieter. Dezelfde Dorien. Dezelfde bezemkast.

Maar wel een fantastisch feest gehad.
Foto’s staan op LinkedIn.

#samen #trots #teamwork

Bij ZAAK. is het ook feest.

Alleen beginnen we daar niet met de bitterballen.
We kijken eerst eens waarom Marketing
überhaupt niet met Sales praat.
Waarom die ene collega structureel wordt buitengesloten.
Waarom iedereen moppert op de leidinggevende,
maar niemand zijn mond opendoet wanneer hij binnenkomt.

Waarom dezelfde conflicten telkens terugkeren,
ook nadat er inmiddels drie reorganisaties,
twee heidagen en een externe cultuurcoach
overheen zijn gegaan.

We zetten de ZAAK. eens letterlijk in de ruimte.
Met bedrijfsopstellingen onderzoeken we
de onderlinge posities, verhoudingen en patronen.
Wat wordt uitgesproken? Wie staat erbuiten?
En waar wordt op het bedrijfsfeest
vooral heel hard overheen gedronken?

Posities. Loyaliteiten. Verhoudingen. Uitsluiting. Leiderschap.
Gedoe dat officieel niet bestaat,
maar waar ondertussen wel het halve bedrijf omheen werkt.

Dat kan confronterend zijn.
En misschien wordt dan ook duidelijker waarom Kevin van Logistiek
na twaalf jaar nog steeds door de directeur gevraagd wordt
of het een beetje bevalt.

En ja. Bij ZAAK. wordt ook gegeten en gedronken.
Alleen hebben we tegen die tijd hopelijk
iets meer verteerd dan de catering.