CAMPERLIFE

Er komt kennelijk een moment in het leven waarop een huis met
stromend water, een slaapkamer, een fatsoenlijke douche en een keuken
waarin je je kont kunt keren niet langer voldoet.
Je wilt vrijheid.
En vrijheid blijkt tegenwoordig verrassend vaak vier wielen,
een chemisch toilet en ongeveer zes vierkante meter leefoppervlak
te hebben.

Dus wordt de boel verkocht, verhuurd of tijdelijk achtergelaten.
Er komt een camper. Niet zomaar een camper natuurlijk.
Een campervan. Liefst beige, zandkleurig of matzwart,
voorzien van houten latjes tegen het plafond, een minikeukentje
en precies zo’n dekentje waarvan je thuis nog zou zeggen
dat oma het maar naar de kringloop moest brengen.

En dan begint het: camperlife.
Niet het leven in een camper.
Nee, het vastleggen van het leven in een camper.
Dat is iets heel anders.

Want als je ’s ochtends om 06.47 uur ergens in Zuid-Frankrijk
wakker wordt met uitzicht over de Ardèche, moet dat natuurlijk
onmiddellijk gedeeld worden met iemand die op datzelfde moment
in Almere zijn boterham met pindakaas staat te smeren.

Camera aan. Deurtjes open. Koffie. Drone omhoog.
‘Good morning from paradise!’

Geweldig. Fantastisch zelfs.

Er wordt gereden over verlaten bergwegen, geparkeerd aan
azuurblauwe meren en ontbeten met uitzicht op lavendelvelden.
’s Avonds gaat de zon precies op tijd onder voor de achterdeuren
van de camper en zit jij daar met een glas wijn naar te kijken.
Of beter gezegd: je telefoon kijkt ernaar.
Want zonder opname is die zonsondergang kennelijk
maar een halve zonsondergang.

En dus krijgen wij thuis iedere dag bewijs toegestuurd
van hoe ontzettend vrij jij inmiddels bent.
Vanlife. Slow living. Living our dream.
Home is where we park it.

Prachtig. Maar zullen we het eens hebben over iets
waar opvallend weinig over gevlogd wordt?

Het camperlife ín jou.

Want dat klinkt natuurlijk allemaal geweldig:
terug naar de basis.
Totdat je daadwerkelijk bij die basis aankomt.

Daar zit je dan. Zes vierkante meter.
Een bed dat tevens bank is.
Een tafel die tevens keukenblad is.
Een kastje waar drie T-shirts in passen.
Een koelkast waarin je moet kiezen tussen kaas en een fles rosé.
En een toilet waarvan je na twee dagen ontdekt dat
vrijheid blijkbaar ook gewoon geleegd moet worden.

Maar het interessantste wat je hebt meegenomen
neemt helemaal geen ruimte in: jezelf.
Die zat al binnen voordat de schuifdeur dichtging.

Je onrust. Je behoefte aan bevestiging. Je verveling.
Je irritaties. Je relatiepatronen. Je angst om iets te missen.
Je behoefte gezien te worden.
Alles mocht mee. Geen extra wegenbelasting voor betaald.

En thuis? Daar gaat het leven gewoon door.

De eerste weken vindt iedereen het prachtig.
Hartjes. Vlammetjes.
‘Wat gaaf!’ ‘Jaloers!’ ‘Geniet ervan!’
Je moeder reageert. Je zus reageert. Collega’s reageren.
Die ene buurvrouw van drie huizen verderop die je normaal
nauwelijks spreekt weet ineens dat je bij Avignon staat.

Maar dan gebeurt er iets verschrikkelijks.

Mensen wennen eraan.

Jij staat nog steeds in Zuid-Frankrijk.
Zij zijn alweer met iets anders bezig.
Naar het werk. Kind naar voetbal. Boodschappen doen.
Gras maaien. Relatie redden. Belastingaangifte.
Gewoon hun eigen leven leiden.

En dus verschijnen er onder vlog 27 geen 86 reacties meer,
maar 19. Bij vlog 34 nog zeven.
Je vader stuurt alleen nog een duimpje
en je beste vriend heeft de laatste drie filmpjes
überhaupt niet bekeken.

Hallo?

IK BEN VRIJ!

Heeft iemand dat gemist?

En als er even niemand kijkt?

Wat gebeurt er wanneer de buitenwereld even niet meer
bevestigt hoe bijzonder jouw nieuwe leven is?
Wanneer niemand vraagt waar je morgen naartoe rijdt?
Als de drone in de kast blijft? Als het regent?
Als je drie dagen op een camping staat waar het uitzicht
bestaat uit een heg en de achterkant van een Duitse Hymer?

Of wanneer je partner voor de vijfde keer die dag
precies op de plek staat waar jij moet zijn?
Zes vierkante meter is namelijk fantastisch voor intimiteit.
Vooral als je er even geen behoefte aan hebt.

Je kunt niet naar boven. Niet naar de werkkamer.
Niet even een blokje om zonder dat de ander precies weet
dat je een blokje om gaat omdat je hem of haar
even niet kunt luchten.

Ineens wordt samen de vrijheid tegemoet
een bijzonder interessante relatietest.

En dát filmpje zie ik eigenlijk nooit.

Ik zou het graag zien.
Geen drone. Geen akoestisch muziekje.
Geen slowmotion van blote voeten in het gras.
Gewoon camera op het dashboard.

Dag 73. Regen. De luifel lekt.
Je partner praat niet tegen je.
Het chemisch toilet moet geleegd worden.
Je hebt sinds gisteren geen bereik.
En niemand thuis heeft gereageerd op je laatste Reel.

‘Good morning guys, today we’re going to explore
what abandonment issues look like on six square metres.’

Kijk.

Nu hebben we content.

Een camper maakt vooral je huis kleiner.

Vrijheid is namelijk een interessant woord.
Misschien ben je daadwerkelijk vrijer geworden.
Fantastisch.
Misschien blijkt een camper precies bij je te passen.
Minder spullen, minder verplichtingen, meer natuur,
meer beweging, meer tijd.
Daar is helemaal niets mis mee.

Maar een camper maakt je niet automatisch vrij.
Hij maakt vooral je huis kleiner.
De rest zul je toch echt zelf moeten doen.

Want als je bevestiging nodig had in een rijtjeshuis,
kun je haar ook nodig hebben aan de Côte d’Azur.
Als je thuis niet stil kon zitten,
kan dat in de Pyreneeën eveneens behoorlijk lastig blijken.
En wanneer je relatie in 140 vierkante meter al kraakte,
is zes vierkante meter misschien niet direct
de therapeutische interventie waarop je zat te wachten.

Je kunt duizenden kilometers rijden
en ondertussen geen centimeter bewegen.

Dáár begint camperlife pas interessant te worden.
Niet bij de vraag waar je vannacht parkeert,
maar bij de vraag wat er gebeurt wanneer je nergens meer
naartoe kunt om jezelf te ontlopen.