Gezien worden is nog geen liefde.
ZILLION. Gezien worden is nog geen liefde. Frank Verstraeten bouwde een discotheek waar duizenden mensen zich voor één nacht bijzonder waanden. Seks, drugs, bekende Vlamingen, camera's en een eindeloze honger naar aandacht. Maar wat zocht Frank zelf? En wat zocht zijn publiek? Een systemische blik op compensatie, erkenning en de illusie van erbij horen. Want een volle dansvloer is nog geen remedie tegen een leeg gevoel.
Sex, drugs & rock-‘n-roll. En duizenden mensen die zichzelf voor één nacht bijzonder waanden.
Frank Verstraeten alias ”de kleine van Meise”. Een slimme computerjongen met een grote mond, een nog grotere geldingsdrang en uiteindelijk de grootste discotheek van België.
Eerst de computerwereld, met Infobrix. Daarna Zillion. Van duizenden illegaal ingevoerde micro-chips verkopen naar duizenden mensen die zich aan zijn lichtshows vergaapten.
Op het eerste gezicht succesverhalen.
Systemisch bekeken wordt het pas écht interessant wanneer je niet kijkt naar wat iemand bereikt, maar naar wat iemand probeert te bereiken.
Want wat als achter al die ambitie een jongen schuilgaat die vooral gezien wilde worden?
Verstraeten vertelde ooit zelf over zijn jeugd. Gepest omdat hij klein was. Uitgescholden om zijn jampotjes. Weinig vrienden. Altijd de behoefte om zich te bewijzen. Zijn ouders verwenden hem, naar eigen zeggen als compensatie voor die pesterijen.
Of er daarnaast sprake was van emotionele afwezigheid thuis, weten we niet. Dat zijn moeder een eigen ijssalon om de hoek bestierde en daar dag in dag ui te vinden was laat ik verder buiten beschouwing…maar het roept wel een interessante vraag op.
Wat gebeurt er wanneer aandacht, erkenning en liefde in je beleving voortdurend verdiend moeten worden?
Dan ga je presteren.
Groter. Sneller. Duurder. Indrukwekkender.
Totdat niemand meer om je heen kan.
En als een discotheek je ooit letterlijk buitenzet, bouw je er gewoon zelf eentje. Zo groot dat niemand jou ooit nog de deur kan wijzen.
Frankie deed het.
Zillion.
Een tempel van licht, geluid, seks, drugs, drank en miljoenen -in die tijd nog- ”Belgische francskes” en vooral heel veel mensen die dolgraag wilden laten zien dat ze erbij hoorden.
En daar begint de andere helft van het verhaal.
Want Frank had zijn publiek nodig. Maar zijn publiek had Frank minstens zo hard nodig.
Duizenden bezoekers. Mooie jongens, mooie meisjes, dure auto’s, bekende Vlamingen en figuren die vooral heel erg graag bekend wilden worden.
Iedereen bijzonder. Iedereen belangrijk. Iedereen VIP.
Althans, zolang de portier dat ook vond.
Binnen werd gedanst, gedronken, gesnoven en geneukt. Soms zelfs voor een publiek dat kennelijk onvoldoende had aan zijn eigen seksleven.
Wat een bevrijding.
Wat een vrijheid.
Een bijzondere vertoning, eigenlijk.
Want hoeveel mensen kwamen werkelijk om te dansen? En hoeveel kwamen vooral om gezien te worden?
Om eindelijk iemand te zijn.
Om voor één nacht te ontsnappen aan hun gewone bestaan. Hun relatie. Hun onzekerheid. Hun leegte.
De grootste illusie van Zillion was misschien niet de lichtshow. Maar het idee dat je daar iemand werd.
Dan de bv’s: Beekende Vlamingen.
Mensen die buiten de deur van de Zillion al voortdurend in de belangstelling stonden, maar blijkbaar nog wat extra aandacht konden gebruiken.
Een VIP-ruimte. Een fotograaf. Een camera. Een publiek.
Kijk mij eens.
En vooral: kijk wie er naar mij kijkt.
Het werd een wederzijdse afhankelijkheid. De beroemdheden verleenden Zillion status. Zillion verleende de beroemdheden een podium.
Iedereen gebruikte iedereen.
En noemde dat vervolgens een fantastische tijd.
Ook de obsessie met camera’s is veelzeggend.
Verstraeten was gefascineerd door technologie, schermen, beeld en controle. In die wereld werd voortdurend gekeken. Naar de dansvloer. Naar bezoekers. Naar de show. Naar elkaar.
Iedereen wilde gezien worden. Maar niemand wilde werkelijk bekeken worden.
Want gezien worden betekent nog niet dat iemand je kent.
Een camera registreert gedrag. Geen gemis.
En ergens midden in die uitbundige wereld speelde zich nog een ander spektakel af.
De beruchte homejacking waarbij Verstraeten en zijn toenmalige vriendin Brigitta Callens werden overvallen.
Zelfs daarvan werd vermoed dat het in scène was gezet. Verstraeten ontkende dat fel en werd voor die verdenking uiteindelijk buiten vervolging gesteld.
Maar alleen al het feit dat de verdenking ontstond, past bij de wereld waarin alles een voorstelling leek te zijn.
Wat was echt? Wat was gespeeld? En wie speelde eigenlijk welke rol?
Systemisch gezien is dat misschien wel de belangrijkste vraag.
Niet alleen voor Frank.
Maar voor veel mensen die daar rondliepen.
Want wie als kind onvoldoende erkenning ervaart, kan later proberen dat tekort te compenseren met prestaties, bezit, aandacht of bewondering.
Een Ferrari. Een discotheek. Een VIP-bandje. Een bekende partner.
Het maakt weinig verschil.
De buitenwereld moet bevestigen wat je vanbinnen nog niet kunt voelen.
Dat je ertoe doet. Ook zonder applaus.
En precies daarin zit voor mij de tragiek van Zillion.
Niet in Frank Verstraeten alleen. Die had tenminste nog het lef, de technische kennis en de ondernemingsdrang om zijn eigen wereld te bouwen.
Nee, vooral in het publiek.
Die duizenden mensen die zich vrijwillig lieten meeslepen in een collectieve wedstrijd om aandacht.
Wie is het mooist? Wie heeft het meeste geld? Wie kent wie? Wie mag waar naar binnen? Wie staat op de foto?
Een gigantische etalage vol mensen die zichzelf als exclusief beschouwden.
En maandag gewoon weer naar hun werk moesten.
Frank Verstraeten heeft met Zillion onmiskenbaar iets spectaculairs neergezet. Dat mag best gezegd worden.
Maar spektakel is nog geen vervulling.
En bewondering is geen liefde.
Misschien heeft Frank dat zelf ooit het scherpst verwoord, toen hij in een interview erkende dat je alles kunt bezitten, maar liefde niet kunt kopen.
Daar kunnen geen duizend lichtinstallaties tegenop.
ZEGNOOITNOOIT.
Je kunt een discotheek vullen met duizenden mensen. En nog steeds op zoek zijn naar die ene die je werkelijk ziet.
