TINDER VERWIJDERD, PATRONEN BEWAARD.

Klaar met swipen. Nu jezelf nog.

We zijn klaar met Tinder. Dus gaan we weer daten zoals vroeger.

Een zaaltje in. Drankje erbij. Beetje muziek om die ongemakkelijke gesprekken draaglijk te maken. En vervolgens binnen zeven seconden beoordelen of degene tegenover je een beetje bruikbaar is.

Want blijkbaar werkte dat swipen niet zo lekker.

Dus organiseren we nu date-events.

Briljant.

We hebben het algoritme uit onze telefoon gehaald en in een zaaltje gezet.

Het principe blijft verrassend hetzelfde. Wie is aantrekkelijk? Wie voldoet aan mijn wensen? Wie past bij mij? Wie vooral niet?

Alleen moet je deze keer zelf een gesprek voeren, in plaats van stiekem drie keer hetzelfde profiel te bekijken.

Je kunt Tinder verwijderen. Jezelf niet.

Misschien was Tinder helemaal niet het grootste probleem.

Misschien zat het hardnekkigste algoritme gewoon tussen onze oren.

Je kunt fysiek tegenover iemand gaan zitten, maar je neemt nog steeds jezelf mee. Met je voorkeuren. Je verwachtingen. Je eerdere relaties. Je teleurstellingen. Je verlanglijstje. En de overtuiging dat je inmiddels toch wel weet wat voor iemand bij je past.

Dat laatste is vooral bijzonder wanneer de praktijk al tien jaar iets anders probeert uit te leggen.

En dus bestaat de kans dat je na drie date-events, vier borrels en een speeddateweekend thuiskomt met precies hetzelfde type als waar je eerder ongelukkig van werd.

Maar hé.

Deze keer heb je hem tenminste in het echt geselecteerd.

Dat noemen we vooruitgang.

De date die je telkens overslaat

Misschien is er daarom nog een andere ontmoeting nodig.

Eentje waarvoor je niemand hoeft uit te nodigen.

Je eigen spiegelbeeld is namelijk de date die je al die tijd hebt overgeslagen.

Daar kun je niet naar links swipen. Geen aantrekkelijkere bio bij schrijven. En ook niet zeggen:

‘Ja, maar dit is gewoon niet mijn type.’

Want daar zit je dan.

Met jezelf.

Misschien is dat precies de ontmoeting die wat meer aandacht verdient voordat je opnieuw tegenover iemand anders gaat zitten.

Eens onderzoeken waarom jij steeds precies die mensen uitkiest die je vervolgens weer kwijt wilt.

Wat trekt je aan? Wat voelt vertrouwd? Wat zie je liever niet? En wat noem je al na twintig minuten ‘een bijzondere klik’, terwijl je de vorige keer drie jaar nodig had om ervan bij te komen?

Als je telkens in hetzelfde verhaal belandt, kun je blijven zoeken naar een ander personage.

Je kunt ook eens naar het script kijken.

Wat neem jij eigenlijk mee?

Daar begint WIJ.

Bij de vraag:

Wat neem ik zelf mee in mijn relaties?

Welke verwachtingen leg je bij de ander neer? Wat moet die voor jou oplossen? Wanneer trek je je terug? Wanneer ga je trekken? Wat gebeurt er zodra iemand werkelijk dichtbij komt?

En hoeveel ruimte blijft er voor de persoon tegenover je wanneer die ondertussen moet voldoen aan een functieomschrijving waar zelfs een sollicitatiecommissie zenuwachtig van wordt?

Gezellig. Spontaan. Zelfstandig. Beschikbaar. Avontuurlijk. Stabiel. Gevoelig. Maar niet ingewikkeld.

En natuurlijk iemand die jou volledig accepteert zoals je bent.

Zelf ben je voorlopig nog even aan het selecteren.

Een opstelling is geen liefdesbestelservice

Je kunt natuurlijk ook één familieopstelling doen en hopen dat de juiste partner daarna vanzelf aanbelt.

Dat zou lekker makkelijk zijn.

Even naar je patronen kijken. Koffie erbij. Dinsdag bezorging tussen 14.00 en 17.00 uur.

Helaas.

Een opstelling is geen liefdesbestelservice.

Je krijgt er geen partner bij. Je kunt wel meer zicht krijgen op jezelf. Op wat je meeneemt, wat je herhaalt en waar je misschien iets anders kunt gaan doen.

Daarna moet je nog steeds daten.

In het echt.

Met iemand die ook gewoon zijn eigen geschiedenis heeft meegenomen.

WIJ.

Ander gezicht tegenover je? Mooi. Nu nog kijken wie er aan jouw kant van de tafel zit.