Mensen komen zelden binnen met een vraag die af is. Ze komen binnen met een gevoel dat er iets niet klopt, en met een verhaal dat dat gevoel al jaren probeert uit te leggen. Het verhaal is meestal niet onwaar. Het is alleen te klein.
Ruimte in plaats van uitleg
Wat een opstelling doet, is het verhaal even uit handen nemen. Niet om het tegen te spreken, maar om te kijken wat er zichtbaar wordt wanneer niemand het meer hoeft te verdedigen. Er ontstaat ruimte, en in die ruimte staat opeens iets dat er altijd al stond.
Je hoeft niet te begrijpen wat je ziet. Je hoeft het alleen even te laten staan.
Dat is het moeilijkste deel van dit werk, en het deel waar de meeste mensen doorheen willen. Begrijpen voelt als vooruitgang. Kijken voelt als stilstand. In de praktijk is het precies andersom.
Wat er daarna gebeurt
- De vraag wordt kleiner en preciezer.
- De schuld verplaatst zich, of verdwijnt.
- Er komt iets terug dat lang weg was.
Niet iedere opstelling levert een antwoord op. Bijna iedere opstelling levert een betere vraag op, en daar kun je verder mee dan met de vorige.
