JE STAPPENTELLER KENT JE NIET.

We tellen calorieën, stappen en kilo’s.
Maar wat gebeurt er vóórdat de koekjestrommel opengaat?

Januari komt eraan.
En daarmee de jaarlijkse traditie waarin we plechtig beloven
dat het dit keer écht anders wordt.

Minder eten. Meer bewegen. Stappenteller.
Keto. Intermittent fasting. Een boek. Een app.
Een coach. Een challenge.

En ergens achter in de kast staat nog een doos koekjes
die volgens jou voor visite is.

Die visite komt alleen nooit.

De volgende methode is vast de laatste.

Montignac. Sonja Bakker.
Een boekenplank vol goede voornemens.
Sommige vergeeld. Andere nauwelijks geopend.
Het nieuwste exemplaar heeft natuurlijk een andere belofte.

Je begint. Je valt misschien af.
Het volhouden blijkt lastig.
En als je weer aankomt, ligt er alweer een nieuwe methode.

Economisch gezien een uitstekend systeem.
Als klant krijg je er op den duur wel een volle boekenkast van.

Een voedingsplan kan helpen.
Alleen koopt het zo lekker gemakkelijk:
het gevoel dat je nu eindelijk iets gaat veranderen.

Dat gevoel was bij de kassa alvast inbegrepen.

10.004 stappen. Nu ben ik gelukkig.

Dan kopen we een smartwatch.
Je loopt door de natuur.
Frisse lucht. Bomen. Vogels.
Even rust.

Eenmaal thuis kijk je op je horloge:
8.742 stappen.

Teleurstelling. Dus nog even om het blok.

9.861. Bijna.
Nog een rondje.
10.004.

GELUK!

Binnen wacht de bank.
En een koekje.
Nou ja, een koekje.
Een nogal optimistische benaming voor wat er vervolgens gebeurt.

Want ergens onderweg is wandelen veranderd
in toestemming om het pak open te trekken.
Je hebt tenslotte je doel gehaald.

Bewegen is goed voor je.
Maar je horloge weet niet
waarom jij de koekjestrommel erbij pakt.

Keto op de verpakking. Identiteit erbij.

Keto-crackers. Keto-brood. Keto-repen.
Keto-pizza. Keto-chocolade.

Alsof je lichaam bij het lezen van de verpakking denkt:
o, keto. Had dat dan meteen gezegd.

En voor je het weet vertel je niet meer alleen wat je eet,
maar wie je bent.

Ik ben keto.
Ik doe aan intermittent fasting.
Ik loop twaalfduizend stappen.
Ik heb een Garmin.
En een foto van mezelf in sportkleding.

Dus dat zit wel goed.

Nog even een matcha voor een beige muur.
Foto. Filter. Morning ritual.

Misschien vind je het heerlijk.
Prima.
Maar een groen drankje op Instagram
vertelt weinig over hoe het werkelijk met je gaat.

Een halve seconde later kun je nog steeds denken:

Heeft iemand trouwens nog een goed dieet?

Gewicht heeft geen simpele gebruiksaanwijzing.

Want hier wordt het interessanter dan de verpakking.
Gewicht wordt door verschillende factoren beïnvloed:
voeding, beweging, slaap, stress, leefomgeving,
erfelijke aanleg, medicatie en lichamelijke aandoeningen.
Vaak spelen er meerdere tegelijk.

Dat is ook terug te lezen bij
Thuisarts
en het
Voedingscentrum.

Dus nee: overgewicht is geen bewijs van een onverwerkt trauma.
En aan iemands lichaam kun je niet aflezen
hoeveel discipline of zelfkennis diegene heeft.

Je weegschaal weegt je.
Hij stelt geen diagnose.

Dat maakt een andere vraag nog steeds de moeite waard:
welke rol speelt eten in jouw dagelijks leven?

Wat gebeurt er vóór het eten?

Heb je honger?
Ben je moe?
Heb je een rotdag gehad?
Beloon je jezelf?
Zoek je troost?
Of hoort dat pak er inmiddels gewoon bij
zodra de televisie aangaat?

Soms is een koekje gewoon een koekje.
Je hoeft er niet onmiddellijk je hele familie voor op te stellen.

Maar als jij telkens iets doet
waarvan je vooraf al weet dat je het eigenlijk anders wilt,
kan het interessant zijn om even te blijven kijken.

Ook naar wat je vroeger over eten hebt geleerd.

Neem nog een stukje.
Niet zo ongezellig.
Je laat toch niets liggen?
Ik heb het speciaal voor jou gemaakt.

Voor je het weet zeg je geen ja tegen de taart,
maar tegen degene die haar heeft gebakken.

Misschien herken je dat.
Misschien helemaal niet.
Dat onderzoek je; dat vul je niet alvast voor jezelf in.

Ook de hulp hoeft geen wonderverpakking.

Dan is er nog de reep die belooft
dat jij eindelijk iemand anders wordt.
De shake. Het supplement.
De volgende revolutionaire methode
die vanuit Amerika onze kant op waait.

Wij zetten de creditcard alvast klaar.
Misschien is deze het.
De definitieve.
De laatste.

Tot de volgende verschijnt.

Een goede diëtist kijkt juist naar wat bij jou past.
En als je gewicht of eetgedrag je zorgen geeft,
is je huisarts een passende eerste stap.
Daar hoef je niet eerst nóg een challenge voor te mislukken.

Zelfonderzoek kan daarnaast waardevol zijn.
Maar het vervangt geen voedingsadvies,
medische behandeling of behandeling van een eetstoornis.

Anders verkopen we straks precies hetzelfde als die afvalgoeroe.
Alleen met het woord systemisch op de verpakking.

Daar schiet je ook weinig mee op.

Daar begint SYMPTOOM.

Bij SYMPTOOM.
kun je onderzoeken hoe je omgaat met spanning,
welke gewoontes je herhaalt
en welke verwachtingen je van jezelf hebt.
Ook wanneer eten daar een rol in speelt.

Wat gebeurt er op zo’n moment?
Wat verwacht je dat eten voor je doet?
Welke andere keuze zou je willen leren maken?

Geen verborgen oorzaak die we vooraf al voor je kennen.
Geen garantie dat je daarna kilo’s verliest.
Wel ruimte om naar je eigen ervaringen en patronen te kijken.

Misschien wordt je volgende goede voornemen dan iets concreter
dan vanaf maandag word ik een ander mens.

Bijvoorbeeld: opmerken wanneer je moe bent.
Een grens uitspreken.
Hulp vragen.
Of eten zonder jezelf bij iedere hap
een moreel rapportcijfer te geven.

Je mag ondertussen gewoon blijven wandelen.
Bomen. Vogels. Frisse lucht.
Zelfs als je bij thuiskomst op 9.861 staat.