CAPISCE??

Blijkbaar is er iets nieuws ontdekt. Mijn blogs zouden met ChatGPT geschreven zijn.

Ja, hallo?

Wat denken jullie zelf? Dat ik na tig opleidingen, een paar duizend uur meditatie, ontelbare gesprekken, trainingen, opstellingen en honderden kilometers wandelen in de natuur óók nog iedere avond braaf achter mijn laptop ga zitten om komma’s te verplaatsen en alinea’s aan elkaar te breien?

Nee.

Dan heb ik wel wat beters te doen. Ik heb jarenlang geïnvesteerd in kennis, ervaring, bewustzijn en vooral het nodige eigen geklooi om te ontdekken hoe een mens zichzelf behoorlijk in de weg kan zitten. En belangrijker: hoe je daar ook weer uit kunt komen.

Het lijkt me aanzienlijk nuttiger om die ervaring door te geven aan mensen die verder willen, dan haar vervolgens avond na avond eigenhandig in Arial 11 uit te zitten typen.

En toen kwam ChatGPT.

Fantastisch.

Ik lever de gedachte, de ervaring, de invalshoek, de voorbeelden, de irritatie, de humor, de boodschap en meestal ook nog de halve tekst. ChatGPT mag er vervolgens voor zorgen dat de komma op de juiste plek staat, dat ik niet zes keer hetzelfde woord gebruik en dat mijn zoveelste tirade over onze collectieve waanzin enigszins leesbaar op internet verschijnt.

Dat heet geen valsspelen.

Dat heet gereedschap gebruiken.

De timmerman kapt zijn bomen tenslotte ook niet eerst zelf om voordat hij een kast maakt. Een fotograaf hoeft zijn foto’s ook niet zelf in een donkere kamer te ontwikkelen. En vermoedelijk hebben degenen die mij verwijten ChatGPT te gebruiken hun reactie ook niet per postduif naar mij verstuurd.

Techniek neemt werk uit handen. Dat was volgens mij ongeveer de bedoeling voordat we besloten er vooral kattenfilmpjes mee te bekijken.

Het aardige is bovendien dat ChatGPT mijn opleidingen niet heeft gevolgd. Het heeft mijn uren op een meditatiekussen niet doorgebracht. Het heeft mijn wandelingen niet gemaakt. Het heeft geen familieopstellingen begeleid, geen cliënten tegenover zich gehad en geen persoonlijke ervaringen doorleefd waarvan ik achteraf dacht: aha, dáárom dus.

Dat stuk moet ik helaas nog altijd zelf doen.

En precies dát is het stuk waarmee ik me wil bezighouden. Mensen op weg helpen. Ervaringen doorgeven. Dingen zichtbaar maken. Iemand misschien nét die vraag stellen waar hij al vijftien jaar met een enorme boog omheen loopt.

Kortom: iets teruggeven aan de maatschappij met wat ik onderweg zelf heb mogen leren. Als een computer mij vervolgens een paar uur tikwerk bespaart, heb ik daar werkelijk geen seconde gewetenswroeging over.

Daar moet nog steeds een Joost aan te pas komen.

Sterker nog: ik doe zelf vooral wat ik leuk vind. En ja, daar hoort tegenwoordig ook knutselen met ChatGPT bij.

Want wie denkt dat ik één prompt intik, achteroverleun en vervolgens op ‘publiceren’ druk, overschat ChatGPT en onderschat mij behoorlijk.

Een tekst gaat hier rustig tien keer door de molen voordat het ritme klopt, de brave woorden eruit zijn, de angel erin zit en ik denk: ja, nú zit mijn DNA erin.

AI levert geen Joost-signatuur uit een automaat.

Er zijn mensen die opmerken dat mijn blogs door ChatGPT zijn geschreven. Soit. Even goede vrienden.

Een tweede groep reageert daarop met: ‘Mooi dat je ziet dat hij dit niet allemaal zelf heeft zitten uittikken.’

C’est ça. Work done.

Maar er is nog een derde groep. Die leest niet alleen wie of wat de woorden op papier heeft gezet, maar ook wat er áchter die woorden zit. Die wordt ergens geraakt, geprikkeld of misschien zelfs behoorlijk geïrriteerd.

En laat nou juist dát het niveau zijn waarop het interessant wordt. Want die lezer discussieert niet meer over het gereedschap, maar vraagt zich af waarom die tekst iets met hem doet.

En precies die besluit vervolgens zomaar eens een workshop te boeken.

De één ziet ChatGPT. De ander ziet zichzelf. Raad eens voor wie ik schrijf.

En voor die eerste groep — de kenners die na drie alinea’s triomfantelijk roepen dat ze AI herkennen — heb ik trouwens óók iets op de plank liggen: HET.

Een workshop waarin we de verhouding tussen AI en authenticiteit eens wat scherper bekijken. Niet door te leren welk woord ChatGPT te vaak gebruikt, maar door te onderzoeken waarom je zo graag wilt bewijzen dat je het hebt ontmaskerd.

Welkom.

Ga trouwens eens na wie nu daadwerkelijk de inspiratie en de aanzet levert om blogs als deze te schrijven.

ChatGPT werd vanmorgen niet wakker met een onweerstaanbare behoefte om een venijnig stuk te tikken over camperlife, bedrijfsfeestjes, emigreren, bewustzijn of mensen die op de A12 gaan zitten.

Iemand moet eerst kijken, zich verbazen, zich ergeren, verbanden leggen en denken: hier zit iets in.

Juist ja.

Dáár begint de blog. De rest is gereedschap.

Zodat ik tijd overhoud voor mensen.

Dus ja. Mijn blogs worden mede met ChatGPT gemaakt.

Nu het schokkende nieuws: mijn website ook met een computer. Mijn afspraken staan digitaal in een kalender. Mijn facturen worden niet met kroontjespen geschreven. En wanneer je mij mailt, komt er geen koets voorrijden.

Ik gebruik technologie waar technologie mij dient.

En mocht je daar werkelijk moeite mee hebben, dan hebben we meteen iets interessants gevonden om eens naar te kijken. Niet in ChatGPT. In jezelf.

Daar begint bij Zegnooitnooit tenslotte het meeste werk.