GEEN BUCKET LIST

Van wat ik niet meer wil.

We hebben een merkwaardige gewoonte ontwikkeld:
het leven pas echt geslaagd vinden
wanneer we er voldoende dingen aan hebben toegevoegd.

De Kilimanjaro beklimmen. Met dolfijnen zwemmen.
Het noorderlicht zien. Route 66 rijden.
Een marathon lopen. Naar Bali.
Met een camper door Nieuw-Zeeland.
Parachutespringen. Een boek schrijven.

En uiteraard ooit nog eens naar Machu Picchu.
Kennelijk kun je onmogelijk vredig sterven
zonder minstens één selfie bij een verzameling oude stenen.

We noemen dat een bucketlist.

Een lijst met dingen die je absoluut nog gedaan moet hebben
voordat je doodgaat.
Alsof Sint-Pieter straks bij de hemelpoort
niet vraagt hoe je hebt geleefd,
maar even je afvinklijst erbij pakt.

Noorderlicht? Check.
Walvissen? Check.
Camper IJsland? Oei.

Jammer. Nog een rondje.

Misschien hebben we de verkeerde lijst.

Waarom bestaat die lijst zo vaak uit dingen die er nog bij moeten?
Meer reizen. Meer beleven. Meer zien.
Meer presteren. Meer foto’s.
Meer verhalen waarmee we op een verjaardag kunnen vertellen
dat Patagonië werkelijk zó puur is.

Ga vooral.
Maar kijk vóór vertrek ook eens
wat je al jaren ongevraagd meesjouwt.

Misschien zit ontwikkeling niet alleen in wat er nog bij moet.
Misschien zit ze juist in wat er eindelijk eens af mag.

Dus heb ik een ander voorstel:
maak een bucketlist van alles wat je niet meer wilt.

Niet wanneer de kinderen het huis uit zijn.
Niet wanneer je pensioen begint.
Niet wanneer Mercurius eindelijk weer de goede kant op staat.

Gewoon: niet meer.

Wat mag eraf?

Misschien wil je niet meer iedere zondag
naar mensen bij wie je eigenlijk geen zin hebt om te zitten.
Niet meer automatisch ja zeggen
terwijl alles in je nee roept.

Niet meer verantwoordelijk zijn voor de stemming van je moeder.
Niet meer je vader proberen te overtuigen
dat je het toch best aardig hebt gedaan.
Niet meer drie dagen van slag zijn
omdat iemand iets van je vindt.

Niet meer iedereen redden.
Niet meer altijd de sterke zijn.
Niet meer uitleggen waarom je bent wie je bent.
Niet meer wachten op excuses die misschien nooit komen.

Niet meer hopen dat iemand verandert
die al vijftien jaar buitengewoon consequent laat zien
dat hij daar zelf geen enkele behoefte aan heeft.

Kijk. Nu begint het ergens op te lijken.

Voor een patroon bestaat geen boardingpass.

Een ticket naar Peru kun je boeken.
Een hotel kun je reserveren.
Een parachutesprong kun je betalen.

En als je voldoende geld tegen een reisorganisatie aangooit,
willen ze je waarschijnlijk zelfs op een berg zetten
waar je uit vrije wil nooit naartoe zou wandelen.

Maar stoppen met een patroon
dat je al dertig jaar gebruikt om erbij te horen?

Succes.

Niet meer pleasen.
Niet meer alles controleren.
Niet meer vluchten zodra iemand dichtbij komt.
Niet meer je mond houden
omdat er vroeger thuis toch niet geluisterd werd.

Daar krijg je geen boardingpass voor.
En ook geen leuke Instagramfoto.

#healing #growth #blessed

Voor zo’n omgekeerde bucketlist
hoef je niet naar de andere kant van de wereld.
Je moet naar een plek
die doorgaans aanzienlijk minder populair is.

Jezelf.

Sommige bagage dragen we al heel lang.

Niet noodzakelijk omdat we haar zo prettig vinden.
Soms omdat ze ooit nuttig was.

Je aanpassen. Hard werken.
Onzichtbaar worden. Voor iedereen zorgen.
Geen zwakte tonen. Altijd grappig zijn.
Alles onder controle houden.
Vooral niets nodig hebben.

Het kunnen manieren zijn geweest om je staande te houden.
Alleen kan iets wat vroeger hielp,
je vandaag behoorlijk in de weg zitten.

En toch nemen we het mee.
Naar onze relatie. Naar ons werk.
Naar onze volgende relatie.
En uiteindelijk zelfs naar Bali.

Lig je daar in je peperdure infinitypool
nog steeds te wachten op een appje
van iemand op wie je eigenlijk niet meer wilde wachten.

Maar hé. Bali: check.

Pak eens een leeg vel papier.

En schrijf bovenaan:

Wat wil ik niet meer meenemen
in de rest van mijn leven?

Schrijf maar door.
Verplichtingen. Gewoontes.
Verwachtingen. Schuldgevoel.
Contacten waarvan je telkens uitgeput thuiskomt.

Relaties die allang voorbij zijn,
maar administratief nog bestaan.
Werk waar je iedere maand uitstekend voor betaald krijgt
om langzaam in leeg te lopen.

Een familieverhaal dat je al jaren verdedigt
terwijl je er zelf steeds meer vragen bij hebt.
De voortdurende behoefte om aardig gevonden te worden.
Het idee dat je eerst nog iets moet bewijzen
voordat je goed genoeg bent.

Kijk daarna eens naar je lijst.
Je hoeft niet onmiddellijk je baan op te zeggen,
je huwelijk te beëindigen en je schoonmoeder te blokkeren.

Begin met één vervelende vraag:

Waarom staat dit eigenlijk nog steeds in mijn leven?

Daar begint het interessante werk.

Weten wat je niet meer wilt,
kan al behoorlijk verhelderend zijn.
Het werkelijk anders doen is een volgend hoofdstuk.

Dan kom je misschien loyaliteit tegen.
Angst. Schuld. Gewoonte.
Of de ontdekking dat iets waarover je al jaren klaagt
je óók iets oplevert.

Ai. Dat stond natuurlijk niet op de bucketlist.

Misschien beschermt aanpassen je tegen afwijzing.
Misschien geeft controleren je houvast.
Misschien weet je niet wie je moet zijn
wanneer je even niemand aan het redden bent.

Dat haal je niet altijd met één ferme streep van je lijst.
Je kunt wel onderzoeken wat het je oplevert,
wat het je kost en welke andere keuze mogelijk is.

Geen vliegtuig nodig.
Geen nieuwe wandelschoenen.
En je hoeft er al helemaal geen dolfijn voor lastig te vallen.

En vooruit. Eentje mag er wél op.

Een workshop bij Zegnooitnooit.

Omdat er misschien iets op je lijst staat
waarvan je al langer weet:
ik wil hiermee aan de slag,
maar ik weet niet goed hoe.

Een patroon. Een relatie.
Een familieverhaal. Een gewoonte.
Een vraag waar je inmiddels zelf onderdeel van bent geworden.

IK. WIJ. HERKOMST. WERK.
Ergens hebben we vast een ingang.

En heb je nog helemaal geen bucketlist
en loop je vooral heel bewust doelloos rond?
Ook prima.

Maar als jouw bucketlist inmiddels vooral
een sta-in-de-weg-list is,
hebben we iets om naar te kijken.

Misschien wordt de mooiste lijst uiteindelijk
die van alles waarvan je op tijd hebt besloten: