HET BELOOFDE LAND

Er komt een moment in het leven waarop je het ineens zeker weet:
ik moet hier weg.
Niet naar Venlo. Dat schiet natuurlijk niet op.
Nee, meteen goed. Bali. Costa Rica. Spanje. Dubai. Paraguay.

Liefst een land waar de zon schijnt, de belastingdienst
minder enthousiast is en iemand op Instagram al heeft voorgedaan
hoe je daar op blote voeten met een kokosnoot in je hand
eindelijk jezelf kunt zijn.

Want dáár begint het ware leven.
Hier zat je vast, daar ben je vrij.
Hier had je stress, daar vind je rust.
Hier werd je geleefd, daar ga je leven.
En hier regent het bovendien op dinsdagmiddag,
dus eigenlijk kan niemand redelijkerwijs van je verwachten
dat je in Nederland ooit tot volledige zelfrealisatie komt.

Dus: huis verkopen, auto weg, abonnementen opzeggen,
container bestellen, kinderen eventueel mee.
En natuurlijk een nieuw Instagram-account,
want een emigratie die niet online gevolgd kan worden
is feitelijk gewoon een verhuizing.

De eerste weken zijn fantastisch. Uiteraard.
Alles is nieuw. Het huis. De geuren. De supermarkt.
De mensen. Het uitzicht.
Zelfs de vuilniswagen heeft iets exotisch.

Je ontbijt buiten en plaatst een foto met:
‘Eindelijk geland.’
Hartje. Zonnetje. Palmpje.

Daaronder 83 reacties.
Zo stoer van jullie! Geniet! Jullie droom achterna!
Had ik maar het lef! Zo verdiend!

Je ego draait inmiddels overuren
en heeft het nog nooit zo naar zijn zin gehad.
Dit is geen emigratie meer.
Dit is persoonlijke ontwikkeling met handbagage.

Iedereen moet weten dat jij het hebt aangedurfd.
En iedereen weet het. Na drie weken ook.
Je tante in Sittard weet inmiddels waar je woont.
Je oud-collega weet dat je ‘meer in het nu’ leeft.
Je kapper heeft de infinity pool gezien.
Zelfs iemand met wie je in 2007 één keer op een verjaardag
hebt gesproken, heeft inmiddels een duimpje
onder je zonsondergang gezet.

Mooi.

En dan wordt het stil.

Want hoe vervelend ook: na verloop van tijd
is Bali gewoon de plek waar je woont.
Die palmboom staat er nog steeds. Het zwembad ook.
Alleen kijk je er niet meer iedere ochtend verliefd naar.

De Spaanse zon blijkt je relatie niet te repareren.
De Costa Ricaanse jungle lost je onzekerheid niet op.
In Dubai kun je prima ontevreden zijn op de 43e verdieping.
En ook in Paraguay kun je ’s nachts wakker liggen
met exact dezelfde gedachten waarmee je in Nederland
naar het plafond lag te staren.

Wat blijkt?

Jij bent meegeëmigreerd.

Godverdomme.
Net degene die je vergeten was achter te laten.

Je patronen mochten mee in de container.
Je onzekerheid paste nog tussen de verhuisdozen.
Je behoefte aan erkenning ging als handbagage.
Je relatie met je ouders bleek zelfs geen visum nodig te hebben.

En die voortdurende onrust waarvan je dacht
dat Nederland haar veroorzaakte?
Die zat bij aankomst al op je te wachten.

Welkom thuis.

Dat is het fascinerende aan vertrekken.
Soms moet je absoluut gaan.
Een ander land kan fantastisch zijn.
Een ander klimaat, een andere cultuur, meer ruimte,
avontuur, nieuwe mensen en een leven
dat daadwerkelijk beter bij je past.

Maar er bestaat nogal een verschil tussen
ergens naartoe gaan en
ergens vandaan vluchten.
En dat verschil ontdek je helaas niet bij de douane.

Wanneer het nieuwe normaal wordt.

Je ontdekt het wanneer de eerste opwinding weg is.
Wanneer niemand thuis nog vraagt hoe het gaat.
Wanneer de likes opdrogen.
Wanneer de eerste bureaucratische ellende begint.
Wanneer de airco kapotgaat.

Wanneer je partner ineens ook gewoon weer irritant blijkt.
Wanneer je nieuwe vrienden niet allemaal
verlichte zielsverwanten zijn.
En vooral wanneer je merkt dat de stilte
waarvoor je verhuisde helemaal niet stil is.

Want daar zit jij.

Met jezelf.

Precies de confrontatie waarvoor je uitgerekend vertrokken was.

We zijn er meesters in.
Andere baan. Andere partner. Ander huis.
Andere stad. Ander land.
Want als de buitenkant maar voldoende verandert,
moet de binnenkant uiteindelijk toch een keer volgen?

Dat klinkt logisch.
Totdat je op een terras aan de Middellandse Zee zit,
bij 27 graden en met een glas wijn voor je,
en ineens denkt:

Waarom voel ik me nog steeds zo?

Instagram hoeft dat niet te weten.

Geen zorgen.
Gewoon even wachten tot golden hour
en nog een foto maken.

#bestlife #newchapter #grateful

Niemand ziet wat er buiten beeld gebeurt.

Jij wel.

Dus voordat je je huis verkoopt,
je kinderen van school haalt en voor duizenden euro’s
een container met je halve Nederlandse bestaan
richting het beloofde land stuurt,
kun je ook iets radicaals proberen.

Een paar dagen weg.

Niet naar Bali.

Naar jezelf.

Geen palmbomen. Geen infinity pool.
Geen immigration office.
En helaas ook geen garantie
dat je na afloop ‘eindelijk geland’ bent.
Wel de mogelijkheid om eens te onderzoeken
waarom je eigenlijk zo ontzettend nodig weg moet.

Blijkt daarna dat Spanje, Costa Rica, Bali, Dubai of Paraguay
werkelijk jouw plek is? Fantastisch. Ga.
Maar dan vertrek je tenminste naar iets toe,
in plaats van heel hard bij jezelf vandaan.

Scheelt misschien een container.
De belangrijkste bagage heb je dan alvast uitgepakt.